121.
वणवा

झाला अस्तमान तेथेंचि रहाती । ऐके परीक्षिती अद्‍भुत हे ॥१॥
निद्रेने व्यापिले शौनकारे सर्वा । लागला वणवा तया स्थानी ॥२॥
गायी पाळताती पक्षी उडताती । पिली पडताती कृष्णापुढे ॥३॥
हाहा:कार झाला धांव धांव कृष्णा । वांचवी रे प्राणा सकळांच्या ॥४॥
तुझी आह्मी बाळे वाचवींरे आह्मा । धांव धांव रामा ह्मणताती ॥५॥
आक्रोशे रडती मारिताती हांका । वैकुं-ठनायका रक्षी आह्मा ॥६॥
दीनाच दयाळ मनाचा कोवळा । घाली अभिज्वाळा मुखामाजी ॥७॥
होता प्रात: काळ सकळ चालिले नामा ह्मणे आले गोकुळांशी ॥८॥