1924.
तुज न करिता काय नव्हे एक । हे तो सकिळक संतवाणी ॥१॥
घेई माझा भार करी कइवार । उतरी हा पार भवसिंधु ॥धृपद॥
उचित अनुचित पापपुण्यकाला । हा तो नये मला निवडिता ॥२॥
कुंटित राहिली बोलता बोलता । पार न पवता वाणी पुढे ॥३॥
पुसता ही कोणा न कळे हे गुज । राखे आता लाज पांडुरंगा ॥४॥
तुका म्हणे बहु पाहिले या जीवे । वर्म जाले जी ठावे नाम तुझे ॥५॥

अर्थ :
देवा तु काय करू शकत नाही तु ठरवले तर सर्व काही करशील अशी सर्व संतांची वाणीच आहे. आणि देवा तू माझा कैवार होय म्हणजेच कैवारी होय आणि माझा योग क्षेमाचा भार तु आपल्या माथ्यावर घ्यावा व मला या भवसिंधु तून पार पांडवा. धर्माचरा प्रमाणे वागावे म्हंटले तर उचित काय आणि अनुचित काय मग पाप कशाला म्हणतात आणि पुण्य कशाला म्हणतात याबद्दल माझ्या मनामध्ये गोंधळ निर्माण झाले आहे आणि ते मला निवडता देखील येत नाही. देवा आम्ही तुझ्या विषयी बोलायला गेलो तर बोलता बोलता माझी वाणी कुंठित झाली तुझा अंतपारच मला समजला नाही. हे पांडुरंगा आता तुझ्या स्वस्वरूपाचे गुह्य ज्ञान जर कोणाला विचारण्यास गेलो तर त्यांनाही ते कळत नाही त्यामुळे तुच आता लाज राख. तुकाराम महाराज म्हणतात मी आजपर्यंत अनेक साधने पाहिले परंतु मला तुझ्या प्राप्ती चे खरे वर्म सापडले ते म्हणजे तुझे नाम आहे तेच मला तुझी प्राप्ती करून देऊ शकतात.