103.
एक वेळा करी शीतळ तळमळ । मग मी मळमळ न करी कांही ॥१॥
चिंतोनिया पाय राहीन धणीवरी । सुख ते अंतरी साठवीन ॥२॥
लाग या लोभाचा न धरी आधार । घालीन सवर् भार तुजवरी ॥३॥
चोखा म्हणे आता वारा हे सांक डे । भवाचे ते कोडे भय देवा ॥४॥