157.
राया जाणविती सेवक ।
अक्रूरे आणिला नंदबाळक ।
तेणं मर्दुनी बळिया रजक ।
धनुर्यागही भंगिला ॥१॥
आता येऊनिया चौबारी ।
उभा रंगशिळेवरी ।
अवघ्या पाहाती नगरनारी ।
लोकपरिवारी मिळोली ॥२॥
उभयता बंधू अति सुंदर ।
बळिराम आणि सारंगधर ।
आणखिही गौळियांचे कुमर ।
सवंगडे भार पांच शते ॥३॥
कृष्ण लावण्य रुपाकृती ।
चंद्रसूर्या दवडी परती ।
अनंग तोहि उषभूपती ।
ऐसे सौदर्य हरिअंगी ॥४॥
लोक मिळाले भोवते ।
पाहाता धणी नपुरे त्याते ।
जाऊंचि विसरले मागुते ।
शोधले चित्ते हरिरुपा ॥५॥
आणिक एक वितले राया ।
कुब्जे चंदने चर्चिल तया ।
करुनिया ते दिव्य काया ।
ठेविली कृष्णे क्षणार्धे ॥६॥
निळा म्हणे सांगता ऐसे ।
चकित रावो निज मानसे ।
देही देहाते नुमसे ।
चित्रींचे लेप तयापरी ॥७॥