390.
आलासी आरते धरिलासी चित्ते |आता तुज मागुते जावो नेदी ॥१॥
शरीर प्राणाचा देईन मी बळी |तुज हॄदयकमळी सांठवीन ॥२॥
धरिलासी तू एक वैकुंठनायक |म्हणे पुंडलिक पांडुरंगा ॥३॥
इहलोकीचे सुख न मगे सकळिक |आणिक परलोकी चाड नाही ॥४॥
पंढरीस राही रुक्माई समवेत |तेणे मनोरथ पूर्ण होती ॥५॥
तुझे रूप द्रुष्टी नामस्मरण पुटी |मना चरणी मिठी पडोनि गेली ॥६॥
तुझे चरणी आर्त हॄदयी नामाम्रुत |तेणे मी समर्थ मिरवे जगी ॥७॥
संता सोयरिया व्हावयासि भेटी |म्हणोनि वाळवंटी वस्ती केली ॥८॥
परब्रह्म पुतळा देखिलासि डोळा |समाधि सुख सोहळा पांडुरंगा ॥९॥
कटी ठेवूनि हात आपण पंढरीनाथ |भक्तांचा एकांत श्रवण करी ॥१०॥
उभारे म्हणोनि दिधले आपणांते |संबोखोनि नाम्याते प्रेम दिले ॥११॥