570.
ऐसे असता तो सरू आला काळ | प्रारब्धाचे बळ कैसे पाहा ॥१॥
हिंडता हिंडता फार कष्टी जाला | दृष्टीस तयाला न पडे कांही ॥२॥
कडे दरी मोठ्या पर्वताचे वरी| रिघोनिया करी नाना युक्ति ॥३॥
जाली सांजवेळ न मिळे आमीष | होऊनि उदास राहिलासे ॥४॥
नामा म्हणे मग काय त्याने केले| ऐकावे निश्चळे साधुजनी ॥५॥