3308.
मना तु अधीर अधीर । बहु पातकी पामर । न राहासी स्थिर । क्षणभर निश्चये ॥१॥
किती शिकवावें तूंते । नायकसी एक चिंत्तें । बहु गुणें बोलता तूंते । नायकसी पामरा ॥२॥
एकपणे धरी भाव । दृढ चित्ती विठ्ठलराव । वाउगा तो भेव । नको धरूं आणीक ॥३॥
हेंचि धरी शिकविले । कांही नको आन दुजे वहिले । एका जनार्दनी बोले । करुणा भरीत मनासी ॥४॥