2201.
येरु तो निवांत होउनी त्याठायी । राहोनिया कांही करिता झाला ॥१॥
न कळे भक्तिभाव घ्यावे कैसे त्यासी । देव कोण त्यासी ठावे नाही ॥२॥
भावार्थाने सर्व इंद्रिये खुंटली । प्रारब्धाने दिल्ही वाट तया ॥३॥
साध्यसाधनाचा उपाव कळेना । घ्यान तो धारणा कौंचि तेथे ॥४॥
नामा म्हणे गुरु करावा ते नेणे । अद्‌भुत विंदान मांडियेले ॥५॥