2181.
आमचा तू ॠणी ठायीचाचि देवा । मागावया ठेवा आलो दारा ॥१॥
वर्म तुझे आम्हा सापडले हाती । धरियेले चित्ती दृढ पाय ॥धृपद॥
बैसलो धरणे कोंडोनिया द्वारी । आतूनि बाहेरी येओ नेदी ॥२॥
तुज मज सरी होईल या विचारे । जळो भांडखोरे निलाजिरी ॥३॥
भांडवल माझे मिरविसी जनी । सहस्त्र वोवनी नाममाळा ॥४॥
तुका म्हणे आम्ही केली जिवे साटी । तुम्हा आम्हा तुटी घालू आता ॥५॥

अर्थ :
देवा आमचे सेवा रुपी ऋण तुझ्याकडे आहे आणि त्यामुळे तु आमचा ऋणी आहेस आणि आमचा ठेवाच आम्ही मागण्यासाठी तुझ्याकडे आलो आहे. देवा तुझे खरे वर्म आता आम्हाला सापडले आहे. त्यामुळेच आता तुझ्या प्राप्तीचे खरे वर्म म्हणजे तुझे पाय आहे आणि तेच आम्ही आमच्या चित्तात दृढ धरले आहे. देवा आता तुला आत मध्ये कोंडून तुझ्या दारातच मी धरणे धरून बसलो आहे, तुला आता आम्ही आतून बाहेर येऊ देणार नाही. देवा तुझी आणि माझी बरोबरी होईल आणि आपण दोघंही एकसमान होऊ आपले एक्य होईल या विचारांनेच तु माझा ठेवा मला देत नाहीस ना अशा या भांडखोर आणि निर्लज्ज विचाराला आग लागो. देवा तुझ्या सहस्रनामांची माळ हेच माझे खरे भांडवल आहे आणि त्याच सहाय्याने मी तुझे महत्त्व सगळ्या लोकांमध्ये मिरवित आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात देवा आता मी तुला माझा जीव अर्पण केला आहे त्यामुळे तुम्ही व मी वेगळे आहोत हा भेदच मी तोडून टाकला आहे.