1882.
बेडुक म्हणिजे चिखलाचा भोक्ता | क्षीर सांडूनि रक्ता गोचीड झोंबे ॥१॥
जयाची वासना तयासिच गोड | प्रेमसुख चाड नाही त्याला ॥२॥
वांझ म्हणे मी वाढविते जोंजार | उघडावया कवाड नाही कोणी ॥३॥
अस्वलाशी तेल माखियले कानी | ते म्हणे रानी थोर सुख ॥४॥
श्वानाचिया कानी खोविली लेखणी | ते घेत असे घाणी घरोघरी ॥५॥
गाढवासी लाविली तूप पोळी डाळ | भुंके आळोआळ लाज नाही ॥६॥
सूकरा कस्तुरी चंदन लाविला | तो तेथोनि पळाला विष्टा खाया ॥७॥
नामा म्हणे माझी वासना हे खोटी | दृढ धरिली मिठी विठ्ठल पायी ॥८॥