2266.
ऐके उद्धवा प्रेमळा । सांगतो जीवाचा जिव्हाळा । तुं भक्तराज निर्मळा । सुचित्तें ऐके ॥१॥
मी बैसोनी आसनी । पुजा करितो निशिदिनी । ते पूय मुर्ति तुजलागुनी । नाही ठाउको उद्भवा ॥२॥
जयाचोनि माते थोरपण । वैकुंठादि हे भुषण । तयाचे पूजेचे महिमान । एक शिव जाणे ॥३॥
येरा न कळेचि कांही । वाउगे पडती प्रवाहीं । उद्धवा तुं पुसिले पाही । म्हणोनि तुज सांगतो ॥४॥
माझे जे अराध्य दैवत । ते कोण म्हणसी सत्य । भक्त माझे जीवेचे हेत । जाणती ते ॥५॥
तयांविण मज आवड । नाही कोणता पोवाड । माझा भक्त मज वरपड । काया वाचा मनेंसी ॥६॥
माझे विश्रांतीचे स्थान । माझे भक्त सुखनिधान । काया वाचा मन । मी विकिलो तयांसी ॥७॥
ते हे भक्त परियेसीं । उद्धवा सांगे हृषीकेशी । एका जनार्दनी सर्वासी । तेंचि वदतसे ॥८॥