2202.
हागिल्याचे सिंके वोणवाचि राहे । अपशकुन पाहे वेडगळ ॥१॥
अतेता समय नेणता अवकळा । येऊ नये बाळा सिक धरा ॥धृपद॥
भोजनसमयी ओकाचा आठव । ठकोनिया जीव कष्टी करी ॥२॥
तुका म्हणे किती सांगावे उगवून । अभाग्याचे गुण अनावर ॥३॥

अर्थ :
एखादे लहान मुल हागल्या नंतर उनवेच राहते त्याचे तसे पाहून एखादा वेडगळ मनुष्य ही तसाच राहतो परंतु त्याचे तसे राहणे म्हणजे अपशकुनच असते. एखादी गोष्ट योग्य वेळेत न झाल्याने अवकळाच ओढुन घेतल्यासारखे होते आणि एखादी क्रिया अशी करू नका की जेणेकरून बळेच दुराग्रह तुमच्या अंगावर येईल याची शिकवण तुम्ही मनात धरा. जेवण जेवताना काही लोक आपण ओकलो होतो, ते कसे ओकलो होतो हे आठवण करून उगाच जीवाला कष्ट करून घेतात. तुकाराम महाराज म्हणतात अभाग्याला एखादी चांगली गोष्ट किती वेळा म्हणून समजून सांगावे परंतु त्यांना ते कळतच नाही कारण त्यांना त्यांचे दुर्गुणच अनावर झालेले असतात.