2203.
ना रडे तरि काय नुजेडे कोंबडे । करूनिया वेडे आग्रह दावी ॥१॥
आइत्याचे साहे फुकाचा विभाग । विक्षेपाने जग छी थू करी ॥धृपद॥
नेमून ठेविला करत्याने काळ । न लाहेसे बळ करू पुढे ॥२॥
तुका म्हणे देव साह्य जाल्यावरी । असंगाचे करी सर्व संग ॥३॥

अर्थ :
कोंबडे जरी आरवले नाही तरी उजडायचे राहते काय पण काही वेडे लोक कोंबड्याला झाकून ठेवतात आणि आपला मूर्खपणा उघड करतात. त्याला हे कळत नाही की आपल्याला पुण्याचा विभाग मिळत आहे तो असा की कोंबडा सकाळी आरवला तर लोक लवकर उटतील परंतु जर लोकांना समजले याने कोंबडा झाकून ठेवला होता तर जग त्याची छितू करील. त्याप्रमाणेच या जग निर्मात्या देवाने आपल्याही मरणाचा काळ ठरवून ठेवलेला आहे तो पुढे ढकलता यावा यासाठी त्याचे साहाय्य घ्यावे आणि त्याला पुढे ढकलण्याचा प्रयत्न करावा. तुकाराम महाराज म्हणतात देव जर साह्य झाला तर असंग व्यक्तीचे देखील तो काम पुरे करतो.