272.
श्रीकृष्णमाहात्म्य - अभंग २७२ ते ३१७

ॐ कारा परतें निर्गुणा आरुतें । भक्तांसी निरुते गोकुळी वसे ॥१॥
सांवळे सगुन चैतन्य परिपुर्ण । संवगदियासी जाण क्रीडा करी ॥२॥
आदि मध्य अंत न कळे ज्या रुपाचा । तोचि बाळ नंदाचा म्हणताती ॥३॥
एका जनार्दनी वेगळाचि पाही । हृदयी धरुनी राही सांवळियासी ॥४॥