1376.
देव आणि नामा उभे भीमातीरा | प्रेमे येरयेरा आळविती ॥१॥
देव म्हणे नाम्या ऐके गुह्य गोष्टी | संसाराची तुटी जेणे होये ॥२॥
श्रीगुरुवांचुनी मुक्ति तुज नाही | भवनदी डोही नुतरसी ॥३॥
शरण गुरुसी जालिया सप्रेमे संसाराचा श्रम उतरेल ॥४॥
गुरुवांचुनिया केंचा मुक्तिठाव | संसार हा बाव कैसा होय ॥५॥
म्हणूनि नाम्या तुवर गुरुसि जाये शरण | तेणे भवबंधने मुक्त होती ॥६॥
ऐसे ऐकोनिया नामा थरारिला | मूर्च्छागत जाला भूमीवरी ॥७॥
भूमि लोळे नामा कंठ सद्गदित डोळिया स्रवत अश्रुजळ ॥८॥
इतुके देखोनिया द्रवला पुरुषोत्तम | नाम्यासी सप्रे मे उचलिले ॥९॥
नाम्या तुज काय वाटतसे दुःख | संसाराचे सुख तुज जाले ॥१०॥
नामा म्हणे देवा तुज ऐसा दाता | मज भवव्यथा कवणेपरी ॥११॥