🕉अध्याय ५ नवनाथ भक्त

🙏 34. संत नवनाथ - नवनारायण · ABH-081090 · अभंग क्र. ५

5.
🕉अध्याय ५ नवनाथ भक्तिसार ग्रंथ ओवीबद्ध
🪔
👉अध्याय पाचवा - फलश्रुति 👉 घरात पिशाच्चसंचार होणार नाही. ती घरात असतील तर त्रासून निघून जातील.

श्रीगणेशाय नमः
जयजयाजी यदुकुळटिळका । भक्तिपंकजाच्या सदैव अकी । मुनिमानसचकोरपाळका । कृपापीयूषा चंडा तू ॥१॥
भाविक प्रेमळ भक्त परी । तयामचा अससी पूर्ण कैवारी । बाळप्रल्हादसंकटावरी । कोरडे काष्ठी प्रगटलासी ॥२॥
करविंशतिप्रताप सघन । संकटी घातले देव तेणे । तदर्थ सकळ रविकुळपाळण । अवतारदीक्षा मिरविसी ॥३॥
देवविप्रांचे संकट पाहून । मत्स्यकुळाते करी धारण । मग उदधीते गगन दावून । शंखासुर धरियेला ॥४॥
तेवींच दैत्य दुमदुमा करीत । अवतार कच्छ झाला मिरवीत । उदधी मंथूनि शंखा । तोषवीत । महाराज कृपार्णव ॥५॥
राया बळीची उद्दाम करणी । स्वरुप मिरवी खुजटपणी । संकट पडता सुरगणी । फरशधर झालासे ॥६॥
अपार भक्तप्रेमा सघन । त्यांत स्थिरावले पंडुनंदन । शिशुपाळ - वक्रदंतकंदन । वसुदेवकुशी मिरवला ॥७॥
असो ऐसा भक्तिप्रेमा । तूते आवडे मेघश्यामा । तरी भावभक्तिच्या उगमा । पुढे ग्रंथ बोलवी ॥८॥
मागिले अध्यायी केले कथन । हिंगळाज क्षेत्री मच्छिंद्रनंदन । अष्टभैरव चामुंडा जिंकून । दर्शन केले अंबेचे ॥९॥
तरी श्रोते सिंहावलोकनी । कथा पहा आपुले मनी । बारामल्हारमार्ग धरुनी । जाता झाला मच्छिंद्र ॥१०॥
तो बारामल्हारकाननांत । मुक्कामा उतरला एका गांवांत । देवालयी मच्छिंद्रनाथ । सुखशयनी पहुडला ॥११॥
तो रात्र झाली दोन प्रहर । जागृत आहे नाथ मच्छिंद्र । तंव काननी दिवट्या अपार । मच्छिंद्रनाथे देखिल्या ॥१२॥
इकडूनि जाती तिकडूनि येती । ऐशा येरझारा करिती । ते पाहूनि नाथ जती । म्हणे भुतावळे उदेले ॥१३॥
तरी याते करावे प्रसन्न । समय येत हाचि दिसून । कोण्या तरी कार्यालागून । उपयोगी श्रम पडतील ॥१४॥
तरी त्याते आता शरणागत । प्रसन्न करुनि घ्यावे भूत । श्रोते म्हणती कार्य कोणते । भूतास्वाधीन असेल की ॥१५॥
तरी ऐसे न बोलावे या वेळे । भूत श्रीराम उपयोगी आले । राक्षसाचे प्रेत नेले । समरंगणी सुवेळे ॥१६॥
तेव्हा अमृतदृष्टीकरुन । उठवी श्येन कपिरत्न । तेवी तुळसीसी प्रसन्न । भूत झाले कलींत ॥१७॥
तरी लहानापासूनि थोरापर्यंत । समयी कार्य घडूनि येत । पहा अर्णवा झुरळे निश्वित । वांचविले म्हणताती ॥१८॥
तन्न्याये कल्पूनि चित्ती । नाथ भूतांच्या बैसल्या अर्थी । मग अंबिकाअस्त्र स्पर्शशक्ती । प्रेरिता झाला तेचि क्षणी ॥१९॥
ते अस्त्र प्रेरिता भूतगणी । होता स्पर्श कुरुमेदिनी । मग पद घरी आंवळूनी । सुटका नाही पदाते ॥२०॥
जेवी युद्ध कुरुक्षेत्रांत । मही धरीतसे कर्णरथ । चक्रे गिळूनि करी कुंठित । गमनसंधान करु नेदी ॥२१॥
तन्न्याये स्पर्शशक्ती । करी भूतपदा धरा व्यक्ती । चलनवलन मग त्या क्षिती । कांहीएक चालेना ॥२२॥
जैसे तरु एकाचि ठायी । वसती अचळप्रवाही । तन्न्याये भूते सर्वही । खुंटोनिया टाकिली ॥२३॥
तया भूतांचे वियोगानिमित्ते । की वेताळा भेटी जाणे होते । सर्व मिळोनि येता क्षितींत । जमोनिया येताती ॥२४॥
तंव ते दिवशी झाले कुंठित । वेताळभेटीच राहिली अप्राप्त । येरीकडे वेताळ क्षितींत । अनंत भूते पातली ॥२५॥
तो दक्षभूतांचा बळी वेताळ । पाहे अष्टकोटी भूतावळ । तो न्यूनपणी सर्व मंडळ । दिसून आले तयाते ॥२६॥
मग अन्य भूताते विचारीत । शरभतीरींची भूतजमात । आली नाही किमर्थ । शोध त्यांचा करावा ॥२७॥
अवश्य म्हणोनि पांच सात । गमन करिते झाले भूत । शरभतीरी येऊनि त्वरित । निजदृष्टी पहाती ॥२८॥
तंव ते मंडळी मही व्यक्त । उभी असे बळरहित । जैसा एका ठायींचा पर्वत । दुसर्‍या ठायी आतळेना ॥२९॥
मग त्या मंडळानिकट येऊन । पुसते झाले वर्तमान । तुम्ही व्यक्त महीलागून । काय म्हणोनि तिष्ठला ॥३०॥
येरी म्हणती अनेक जे भेद । मही उचलोनि देता पद । कोण आला आहे सिद्ध । तेणे कळा रचियेली ॥३१॥
मग ते पाहे कळा ऐकून । पर्वता चालिले शोधालागून । गुप्तरुपे वस्तींत येऊन । मच्छिंद्रनाथ पाहिला ॥३२॥
बालार्ककिरणी तेजागळा । शेंदूर चर्चिलासे भाळा । तयामाजी विभूती सकळा । मुखचंद्रे चर्चिली ॥३३॥
कर्णी मुद्रिका रत्नपाती । की वस्तीत पातल्या रत्नज्योती । हेमगुणी गुंफोनि निगुती । कवरींभारी वेष्टिला ॥३४॥
ललाट अफाट मिशा पिंगटा । वटदुग्धाने भरल्या जटा । सरळ नासिका नेत्रवाटा । अग्री समदृष्टी पहातसे ॥३५॥
अर्कनयनी विशाळ बहुत । उग्रपणी उदय दावीत । पाहता वाटे कृतांत । नेत्रतेजे विराजला ॥३६॥
स्थूळवट बाहुदंड सरळ । आजानुबाहू तेजाळ । की मलविमल करुनि स्थळ । बहुवटी विराजले ॥३७॥
मस्तकी शोभली दिव्य वीरगुंठी । कंथा विराजे पाठपोटी । त्यावरी ग्रांवेसी नेसल्या दाटी । ज्ञानशिंगी मिरवीतसे ॥३८॥
बाहुवटे हनुमंत । वीरकंकण करी शोभत । कुबडी फावडी घेऊनि हातांत । बोधशौलिका विराजे ॥३९॥
जैसा तीव्र बारावा रुद्र । की सरळ योगियांचा भद्र । जैसा नक्षत्रगणी चंद्र । तेजामाजी डवरतसे ॥४१॥
ऐसे पाहूनि एक भूती । मनामाजी करिता ख्याती । येणेचि व्यक्त केले क्षिती । भूतगणा वाटतसे ॥४१॥
मग ते होऊनि संदेहस्थ । नाथासी म्हणती भूते पतित । जाऊ द्या स्वामी करा मुक्त । आपुलाल्या कार्यासी ॥४२॥
नाथ म्हणे सर्व गुंतले । तुम्ही मुक्त केवी राहिले । येरु म्हणे पाठविले । समाचारा वेताळे ॥४४॥
तरी महाराजा करी मुक्त । जाऊ द्या वेताळनमनार्थ । यावरी त्यांसी म्हणे नाथ । सोडणार नाही सहसाही ॥४४॥
तुमचा वेताळ आदिराणीव । जाऊनि त्याते त्वरे सांगावे । येरु म्हणती मग अपूर्व । भले नोह महाराजा ॥४५॥
वेताळ खवळता बाबरदेव । हे महाबळाचे असती अष्टार्णव । ब्रह्मांड जिंकूनि कंदुकभाव । मही खेळती महाराजा ॥४६॥
नवनाग जैसे सबळी । तया माजी फोडिता कळी । तयांसवे कोणी रळी । केली नाही आजन्म ॥४७॥
देव दानव गंधर्व असती । तेही वेताळ बलाढ्य म्हणती । तस्मात् स्वामी तयांप्रती । श्रुत करु नोहे जी ॥४८॥
येरु म्हणे संपादणी । येथे काय करिता दाऊनी । तुमचा वेताळ पाहीन नयनी । बळजेठी कैसा तो ॥४९॥
ऐसी ऐकूनी भूते मात । म्हणती अवश्य करु श्रुत । मग जाती जेथ तो वेताळ भूत । तयापाशी पातले ॥५०॥
राया वेताळासी करुनि नमन । सांगते झाले वर्तमान । म्हणती महाराजा भूतांसी विघ्न । जोगी एक आहे की ॥५१॥
तेणे खेळूनि मंत्रशक्ती । मही व्यक्त केली जमाती । शेवटी म्हणतो हेचि गती । तुम्हा करीन महाराजा ॥५२॥
ऐसे ऐकूनि पिशाचराव । परम क्षोभला विकृतिभाव । म्हणे आता अष्टका सर्व । भूतावळ मेळवा ॥५३॥
मग भूतभृत्य जासूद हलकारे । जाते झाले देशांतरा । अर्बस्थान पंजाब गुर्जरा । बंगालादि पातले ॥५४॥
माळवी मेवाड तेलंगण । कर्नाटकी देश दक्षिण । कुंडाळ कैकाड विलंबवचन । सप्तद्वीपींचे पातले ॥५५॥
सकळा श्रुत करुनि गोष्टी । पाठविती सकळ भूतथाटी । अष्टराणीव एक एक कोटी । समारंभा पातले ॥५६॥
अष्टराणीव तयांचे नांव । महावीर विद्याकारणी सर्व । म्हंमद म्हैषासुर धुळोवान गर्वे । बाबर झोटिंग पातले ॥५७॥
मुंजा नरसिंहाचा अवतार म्हणोनि वीरांत त्याचा संचार । तोही एक कोटी भार । घेऊनिया मिळाला ॥५८॥
असो ऐसे कोटीभार । उतरले जैसे गिरिवर । महाभद्र तो आग्या वेताळवीर । येऊनिया पोहोंचला ॥५९॥
सकळ वेताळापाशी येऊन । कथिते झाले सिद्धगमन । मग सकळ सांगूनि वर्तमान । समारंभी चालिले ॥६०॥
येऊनि शरभतीराप्रती । अष्टही कोटी कोल्हाळ करिती । तेणे दणाणी अमराक्षती । आणि पाताळी आदळतसे ॥६२॥
ते पाहूनि मच्छिंद्रनाथ । करी कवळी विभूतिपात । आराधूनि मंत्रशक्तीते । लखलखीत पै केले ॥६२॥
स्मरणगांडीव विभूती शर । सज्ज करिती अति तत्पर । परी सर्वाचा प्रताप पहावया स्थिर । मही विराजे उगलाचि ॥६३॥
परी वज्रास्त्रमंत्र जपून । भोवते वेष्टिले रेषारंगण । आणि मस्तकी वज्रासन । वज्रशक्ती मिरवीतसे ॥६४॥
तेणेंकरुनि भूतांचा प्रवेश । लिप्त नोहे आसपास । परी भूतावळ्या स्मशानास । वर्षाव करिती आगळा ॥६५॥
जैशा पर्जन्याच्या धारा । वर्षाव करिती अपार अंबरा । परी वज्रास्त्र सबळ मौळिभारा । कदाकाळी मानीना ॥६६॥
त्यांत अष्ट पिशाचनृपाळ । स्वरुपेंकरुनि अति विशाळे । तरु टाकिती उपटूनि बळे । पर्जन्यधारांसारिखे ॥६७॥
परा ते वज्रास्त्र मौळी । तया न गणिती तये काळी । तरु संचवूनि पर्वतमौळी । पर्णकुटी ती जाहली ॥६८॥
ऐसा संचरता तरुभार । काय करिते झाले समग्र । कोरडे काष्ठादि तृण अपार । तयावरी सांडिती ॥६९॥
सकळ करुनि महाकहर । सांडिते झाले वैश्वानर । ते पाहूनि नाथ मच्छिंद्र । जलदास्त्र प्रेरीतसे ॥७०॥
भूते सांडिती वैश्वानर । तरु कडकडती ज्वाळपर । ब्रह्मांडी उमाळा व्यापे थोर । पक्षिकुळ जीवजंतु ॥७१॥
ऐसी पाहता पावकथाटी । परी जलदास्त्रे केली दाटी । उदधी मिरवूनि आकाशापाठी । शांत केला पावक तो ॥७२॥
यापरी मच्छिंद्रनाथ । पावकास्त्र प्रेरिता झाला विभूतिमंत्र । तेणे अग्नि प्रदीप्त करीत । भूतगणी मिरवीतसे ॥७३॥
परी तो दृश्य अदृश्य जाणोनी । प्रळयाग्नि पाहती गुप्त होऊनी । मग पहा उदधितोया सांडोनी । आकाशांत मिरवू त्या ॥७४॥
परी तो विझेना मंत्राग्न । मग मच्छिंद्रे जलदास्त्र प्रेरुन । शांत केला द्विमूर्धन । अस्त्रमंत्रे करुनिया ॥७५॥
शांत होताचि मंत्राग्नी । मही उतरली भूतगणी । मग स्पर्शास्त्र जल्पोनी । भूतांगणी कल्पीतसे ॥७६॥
तेणेंकरुनि अष्टकोटी । मही व्यक्त झाली एकथाटी । जैसी पूर्वी भूतांते राहटी । तेचि झाले सर्वांस ॥७७॥
परी अष्टजन जे तयांचे नृप । महाबळी प्रतापदर्प । ते स्पर्शास्त्र न गणती माप । स्वबळे मिरविती ॥७८॥
परी स्पर्शास्त्रे एकचि केले । अदृश्य सकळ तेज खंडूनि धरिले । हे तो नेणोनि निकट आले । मच्छिंद्राते आकळावया ॥७९॥
परी भोवते आहे वज्र संपन्न । लाग न चाले कांही तेणे । परी परम बलाढ्य वेताळसंधान । निकट अंगे पातले ॥८०॥
परी भोवते आहे वज्रास्त्र । तेचि गिळूनि गेला मुखपात्र । हे मच्छिंद्र पाहता अति विचित्र । वासवास्त्र सोडीतसे ॥८१॥
वासवास्त्र होता प्रगट । उभयतांची झाली झगट । जैसे जेठी लागूनि येत पाठ । लोंबी झोंबी खवळले ॥८२॥
एकमेका मही पाडिती । तेणे दणाणा उठे क्षिती । अष्टसमुद्र हेलावती । खळबळती नक्षत्रे पै ॥८३॥
शेषमस्तके हेलावती । कूर्म म्हणे त्या अति अदभुती । वराह सांवरुनि नेटे दंती । महीलागी उचलीतसे ॥८४॥
येरीकडे सप्तजन । कवळू पाहती मच्छिंद्राचे चरणी । की चरणी धरुनि महीकारण । मच्छिंद्रनाथ आकळावा ॥८५॥
परी तो नाथ अति चपळ । पुनः वज्रास्त्र सिद्ध केले सबळ । दाही दिक्षा रक्षपाळ । ऐसे वज्रास्त्र मिरविले ॥८६॥
यावरी तो दानवास्त्र जल्पून । दानव केले सप्त निर्माण । मधु तिल कुंभकर्ण । मरु आणि मालीमल ॥८७॥
मुचकुंद त्रिपुर बळजेठी । ऐसी सप्त दानवहाटी । साती देवते बळजेठी । लोंवी झोंबी पातले ॥८८॥
झोटिंगाते मधु झगटे । खेळताती कुंभक नेटे । बाबराते कुंभकर्ण लोटे । झोटधरणी झगडती ॥८९॥
म्हंमदालागी मरु भिडत । मालीमल मुंज्याते आल्हाटीत । म्हैसासुर अति मुचकुंद उन्मत्त । त्याते भिडतसे ॥९०॥
धुळोवान वीर समर्थ । त्रिपुर झगटे तया निरत । ऐसे एका मंत्री अस्त्र दैत्य । सप्तजन आल्हाटिले ॥९१॥
ऐसे भिडता अष्टजन । मही उठला अति दणाण । एकमेका महीकारण । आकळावया ते जल्पीती ॥९२॥
एक दिन एक रात्री । साती जणा न विश्रांती । लाथा केवड हुमण्या देती । वर्मावर्मी जाणूनिया ॥९३॥
तेणेंकरुनि प्रहार भेदीत । भेदिता देह विकळ होत । मुष्टिप्रहारे मूर्च्छित होत । मही तडती आदळोनि ॥९४॥
मग साती जणे दानवास्त्र । भिडता केले त्या जर्जर । मग सप्त दानव अदृश्यवर । होते झाले एकसरे ॥९५॥
येरीकडे वासवशक्ती । भिडता प्रेमे वेताळाप्रती । तो संधान पाहूनि हृदयस्थिती । वासवशक्ती भेदीतसे ॥९६॥
तेणे घाये अति सबळ । मूर्च्छित पडला वेताळ । मही पडता उतावेळ । अदृश्य झाली शक्ती ते ॥९७॥
येरीकडे मच्छिंद्रनाथ । वाताकर्पणविद्या जल्पत । तो सांवरोनि वेताळ मूर्च्छित । पुनरपि आला त्वरेने ॥९८॥
येता येता सातीजणी । लगट करिती निकट येऊनि । तो सिद्धप्रयोग वाताकर्पणी । मच्छिंद्राचा झालासे ॥९९॥
सिद्धप्रयोग होता नीती । संचारतो अष्टदेहांप्रती । तेणेंकरुनि वातगती । आकर्षण होतसे ॥१००॥
जंव जंव आकर्षणवात होत । तंव हस्तपादांचे वलन राहात । परम क्लेश उचंबळत । मूर्च्छाशक्ती मिरवावया ॥१॥
ऐसी होतांचि अष्टमावृत्ति । मग एकमेकांप्रती बोलती । आता आसडूनि अहवृत्ति । शरण वेगी रिघावे ॥२॥
नातरी जोगी आहे कठिण । भूतांसह आपुला घेईल प्राण । तरी याते प्रसन्न करुन । जगामाजी नांदावे ॥३॥
जैसे रामप्रसादेंकरुन । लंकाराणीव विभीपण । की वालीचे कृतीने । राज्यी मिरवला सुग्रीव ॥४॥
तन्न्याये येथे करुन । वांचवावा आपुला प्राण । उपरी जीवलिया संगोपन । आश्रय होईल हा एक ॥५॥
जैसा दरिद्रियाला परिस । की चिंतामणी चिंतित्यास । की पीयूष लाभे रोगियास । तैसे होईल आपणासी ॥६॥
की प्रल्हादाचे नरसिंख दैवत । संकटी झाले साह्यवेंत । तन्न्याये आजही प्रीत । वाढवावी महाराजा ॥७॥
ऐसे बोलूनि एकमेका । निश्वय करुनि नेटका । म्हणती महाराजा तपोनायका । सीमा झाली प्रतापा ॥८॥
तन्न्याये सर्वज्ञमूर्ती । सोडवी आम्हा क्लेशपद्धती । क्रोधानळे प्राणआहुती । योजू नको महाराजा ॥९॥
तरी आता अनन्य शरण । आहोंत आमुचा वांचवा प्राण । जैसे कचा शुक्रे दान । संजीवनीचे पै केले ॥११०॥
तू प्रत्यक्ष अससी नारायण । हे नेणोनि रळी तुजकारण । केली परी उचित घन । प्राप्त झाले सध्यांचि ॥११॥
जैसा जटायु आणि संपाती । प्रताप दावू गेले गभस्ती । परी भोगदशाप्राप्ती । सध्यांचि झाली लाभावरी ॥१२॥
तन्न्याये येथे झाले । तरी कृपेची बसवी पाउले । चलनवलन अवघोचि राहिले । बोलणे उरले सांगावया ॥१३॥
आता क्षणैक करिसी आळस । आम्ही जाऊ परठायास । तेणे लाभ तव हस्तास । काय मिरवेल तुजलागी ॥१४॥
तरी आमुचा वांचवावा प्राण । मग नाम तुझे मिरवू जगाकारण । सांगशील ते कार्य करुन । भूतांसहित येऊ की ॥१५॥
की यमे पाळिले यमदूत । किंवा विष्णू पुढे विष्णुगण धांवत । तन्न्याये आम्ही भूतांसहित । तुजपुढे मिरवू की ॥१६॥
हे जरी म्हणशील खोटे । तरी पूर्वजा बुडवू नरककपाटे । आणि पंचपातके महानेटे । निजमस्तकी मिरवू की ॥१७॥
गोहत्यारी ब्रह्महत्यारी । स्त्रीहत्यारी बाळहत्यारी । मातृपितृगुरुहत्यारी । पंचपातके मस्तकी मिरवू की ॥१८॥
ऐशी पातके रौरव क्षिती । भोग मिरवू संवत्सरअयूती । याते साक्ष चित्रगुप्ती । लीनमुखपदा मिरवू का ॥१९॥
ऐसे आमुचे बोल निश्वित । काया वाचा धरुनि निश्वित । तरी आता होई कृपावंत । दयालहरी मिरवावी ॥१२०॥
यावरी बोले मच्छिंद्रनाथ । साबरीविद्या मम कवित्व । त्याते साह्य भूतांसहित । कार्याथी तुम्ही असावे ॥२१॥
जो जो मंत्र जया प्रकरणी । तरी त्या अर्थी तुम्ही वर्तोनी । साह्य करावे मंत्रालागुनी । कोणीतरी घोकिलिया ॥२२॥
मग अष्टही म्हणती अवश्य । कार्य करु निःसंशयास । मग साधनप्रयोग आपुला भक्ष । पृथक् पृथक् सांगितला ॥२३॥
अष्टकोटी भूतावळीसहित । भक्षसाधन सांगितले समस्त । येणे पथे कार्य जगांत । निश्वये आम्ही मिरवू की ॥२४॥
पूजा पुरस्कर अभ्युत्थान । मंत्रासहित निर्वाण । मंत्र उजळला स्थापूनि ग्रहण । पर्वणीते नेमिले ॥२५॥
ऐसा निश्वय सांग होता । मग बळे प्रेरकास्त्र प्रेरिता । समूळ नासूनि गेली वार्ता । आकर्षण अस्त्राची ॥२६॥
येरीकडे अष्टकोटी भूतावळ । जोगिणी इत्यादि सकळ । स्पर्शू पाहती चरणकमळ । मही व्यक्त होऊनिया ॥२७॥
तेव्हा जल्पूनि विमुक्तास्त्र । मुक्त केले पिशाच सर्वत्र । मग मच्छिंद्रपद नमूनि पवित्र । सन्मुख उभे राहती ॥२८॥
बद्धांजुळी उभय कर । उभे असती ते समोर । वाणी वदले जयजयकार । धन्य मच्छिंद्र म्हणोनी ॥२९॥
मग त्या मंडळींत मच्छिंद्र । कैसा शोभला मूर्तिमंत । जेवी नक्षत्रांमाजी तेजोमंत । शशिनाथ मिरवला ॥१३०॥
की रश्मिपालमंडळांत । तेजे गहिंवरला प्रभे आदित्य । की सुरवरगणी शचीनाथ । स्वर्गांमध्ये मिरवला ॥३१॥
की शिवगण समुदायी । परम शोभत नगजावई । की विष्णुगुणांत शेषशायी । प्रभुत्वपणी मिरवला ॥३२॥
की दानवांमाजी उशगनामूर्ती । की देवामाजी बृहस्पती । की पृतनेमाजी ऐरावती । देवांगणी मिरवितसे ॥३३॥
तेवी पिशाचमंडळांत । परम शोभला मच्छिंद्रनाथ । मग सकळांच्या मस्तकी ठेवूनि हात । म्हणे क्षेमवंत असावे ॥३४॥
अष्टजण मुख्य नायक । ते बोलति बोलावून सकळिक । की मच्छिंद्र कार्य श्लोक । जगउपकारा वदला असे ॥३५॥
तरी त्याचा धाक कोणी । तया साह्य पिशाच असावे येऊनी । सांगितले याचे कार्य द्या करुनि । मंत्रोच्चार होतांचि ॥३६॥
ऐसे ऐकोनिया भूते । अवश्य म्हणती जोडोनि हात । यावरी बोले मच्छिंद्रनाथ । आणिक वर मज द्यावा ॥३७॥
तुमचे आमुचे समरांगण । झाले सबळ बळे करुन । त्या समरांगणाचे कथन । लोकी ऐसे मिरविले ॥३८॥
तरी ते आख्यान वाचिता । तया न करावी बाधा सर्वथा । आणि हे आख्यान संग्रही पाळिता । प्रिय मानावा तो पुरुष ॥३९॥
त्यासी जरी संकट येता । निवारण करावे तुम्ही सर्वथा । आणि आपुलेकडूनि सहसा व्यथा । जाणूनि त्या पुरुषा करु नये ॥१४०॥
हे आख्यान राहे जया सदनी । तेथे बसू नये सहसा भूतांनी । जैसे भाद्रपदशुद्ध चतुर्थीदिनी । चंद्रालागी न देखती ॥४१॥
की अविंघ जेवी का सूकर । की श्वान मानिती अशुद्ध विप्र । अस्पर्श होता व्यथा किंचित । होणार नाही भूतांची ॥४४॥
यावरी प्रशस्तपणे राहन । जरी त्या सदना आले विघ्न । तयाचे करावे निवारण । सकळ भूते मिळोनिया ॥४४॥
आणि तया घरचे मनुष्य व्यर्थ । जरी भेटले जाता मार्गात । तरी मार्ग सोडूनी निश्चित । दूर मार्ग बैसावे ॥४५॥
हे आख्यान जो पाळिता । त्यासी कदाकाळी न करावी व्यथा । हेचि द्यावे मज सर्वथा । कृपा धरुनि सर्वांनी ॥४६॥
ऐसी ऐकूनि मच्छिंद्रउक्ती । आवश्य करु सकळ म्हणती । त्या सदनाते व्यथा निश्चिती । आम्ही न करु महमाही ॥४७॥
ऐसे वदूनि वरदभूत । नमिता झाला मच्छिंद्रनाथ । सर्व नमूनि पुसून त्याते । स्वस्थानाते चालिले ॥४८॥
अष्टकोटी पिशाचांसहित । अष्ट विराजे मुख्य दैवत । तेंही नमूनि मच्छिंद्राप्रत । स्वस्थानासी पै गेले ॥४९॥
येरीकडे मच्छिंद्रनाथ सत्वर । पाहता झाला बारामल्हार । तेथीचा विधी करुनि सर्व । कुमारी दैवता चालिला ॥५०॥
तैसीच पावे कालिका भवानी । ते कथा पावेल मच्छिंद्रालागुनी । ते पुढिले अध्यायी अवधान देऊनी । कथा श्रोते स्वीकारा ॥५१॥
अहो ह्या कथासारग्रंथास । परिकर पंचम अध्याय घोकिल्यास । पिशाचबाधा तयासी खास । होणार नाही सहसाही ॥५२॥
जरी पहिला बाधा असेल । तरी तो पठण करिता जाईल । प्रथम अध्याय जो घोकील । त्याचा अंगारोग जाईल की ॥५३॥
दुसरा अध्याय घोकिल्यापासून । विद्याभ्यास होईल पूर्ण । तिसरा अध्याय घोकिता प्रसन्न । होईल अंजनीसुत तयांते ॥५४॥
चवथा अध्याय घोकिता फळ । कार्य निवटील परम सकळ । मान्याता देईल महापाळ । मौन पडेल सर्वाते ॥५५॥
असो ऐसे पंचम प्रसंग । मंत्रसंजीवनी अनुराग । धुंडीसुत मालूजी सांग । वदे नरहरीकृपेकरुनिया ॥५६॥
स्वस्ति श्रीभक्तिकथासार । संमत गोरक्षकाव्य किमयागार । सदा परिसोत भाविक चतुर । पंचमाध्याय गोड हा ॥५७॥
अध्याय ॥५॥

। ओंव्या ॥१५७॥
॥श्रीकृष्णार्पंमस्तु ॥
॥श्रीदत्तात्रेयर्पणमस्तु ॥
॥शुभ भवतु ॥
॥नवनाथभक्तिसार पंचमोध्याय समाप्त ॥

📖 वाचा