3.
येतसे दशरथ सुमित्रामंदिरी । देखता सामोरी येती झाली ॥१॥
न माये आनंद तियेचे मानसी । ठेवी मस्तकासी चरणावरी ॥२॥
घालोनी आसन प्रक्षाळी चरण । सर्वांगी लेपन तीर्थोदके ॥३॥
गंध धूप दीप पुष्पांचिया माळा । अर्पूनी तांबुला उभी राहे ॥४॥
कैकयीचे दु:ख विसरला राव । पाहोनिया भाव सुमित्रेचा ॥५॥
होती जे डोहळे तुझिये मानसी । सांग मजपाशी पतिव्रते ॥६॥
प्राणनाथ ऐसे वाटतसे जीवा । वडिलांची सेवा अहर्निशी ॥७॥
आवडे हे एक नावडे आणिक । द्यावे मज एक हेचि आता ॥८॥
ऐकतांचि ऐसे कांतेचे वचन । आनंदे निमग्न मन होय ॥९॥
घेऊनिया हाती रत्‍नांचे भूषण । टाकी ओवाळून नामा म्हणे ॥१०॥