1652.
देवा तू प्रथम कर्म भोगिसी | सागरी जळचरू मछ जालासी |कमठे पाठी न संडी कैसी | कर्मो कासाविसी केले तुज ॥१॥
अपवित्र नाम आधी वराह | याहुनि थोर कूर्म कांसव |अर्ध सावज अर्ध मानव | हे भवभाव कर्माचे ॥२॥
खुजेपणी बळीसी पाताळी घातले | तेणे कर्मो तयाचे द्वार रक्षिले |पितयाचे वचनी मातेसी वधिले | ते कर्म जडले परशुरामा ॥३॥
श्रीरामा जाल्या आपदा बहुता | कमै भोगविले अंतरली सीता |भालुका तीर्थी वधियेले अवचिता | नाम अच्युता तुज जाहले ॥४॥
ऐसा कष्टी होउनि बोध्य राहिलासी | तू कलंकी या लोका भारिसी |आपल्या दोषासाठी आणिका दंडिसी | निष्कलंक होसी नारायणा ॥५॥
ऐसा तू बहुता दोषी बांधलासी | पुढीलाची जन्मे अवगतोसी |विष्णुदास नामा म्हणे हृषिकेशी | तुझी भीड कायसी स्वामियाहो ॥६॥