29.
मग पंढरीराणा बोलतसे वाणी । आलो मी दुरोनी येचि मार्गे ॥१॥
क्षुधा मज बहु लागली साजणी । देई कांही आणोनी फराळासी ॥२॥
येरी म्हणे आम्ही नीच याती महार । कैसा हा विचार करू आता ॥३॥
येरू म्हणे माझा जाऊ पाहे प्राण । यातीसी कारण नाही मज ॥४॥
कांही तरी अन्न असेल शिळे भिळे । देई येची वेळे लवकरी ॥५॥
बंका म्हणे ऐसे लाघव श्रीहरीकरोनि पसरी हात पुढे ॥६॥