399.
नसतेचि दोष आरोपिती संता ।
जाती अधःपाता रौरवासी ॥१॥
जन्मोजन्मी किडे विष्ठेतील होती ।
क्षण एक विश्रांती नाही जीवा ॥२॥
कन्याविक्रयाचा दोष तोही थोडा ।
करिती जे पीडा साधकांसी ॥३॥
सहस्त्र वधिता गाई तेही पाप थोडे ।
निंदा संती जोडे अगणित ॥४॥
पिता-माता-वद करू बापा सुखे ।
दोष हे विशेष संतनिंदे ॥५॥
देउळे मोडिती अग्रहारे जाळिती ।
तेही दोष जाती क्षणमात्रे ॥६॥
परी संतनिंदा-दोष न जाय सर्वथा ।
नेतो अधःपाता ब्रह्मादिका ॥७॥
बहेणि म्हणे संतनिंदेने अभक्ता ।
रविशशी भ्रमत तोवरी पीडा ॥८॥