432.
ठेविन मी मस्तक त्याचे चरणी ।
लाविल मज स्मरणी ।
ध्याइन मी निश्चळ अंतःकरणी ।
निज दाविल नयनी ॥१॥
आता सद्गुरू स्वामी आणा ।
माझिया प्राणा॥धृ॥
ज्याचे दर्शने द्वैत निरसे ।
माया न स्पर्शे ।
अमृतवृष्टि ज्यावरी वर्षे ।
आनंदे हर्षे ॥२॥
खंती वाटती त्याची मज गे ।
किती सांगू मी तुज गे ।
सांगेल मुक्तिचे निजबीज गे ।
बहेणि म्हणे मग गे ॥३॥