119.
कासया मानिसी दुःखाचे पर्वत । पुरवीन हेत सर्व तुझा ॥१॥
महाद्वारी सुख सुखाची जे राशी । ते नामयासी प्राप्त झाले ॥२॥
त्या सुखाचा अधिकारी तुज मी करीन । दृष्टी हे ठेवीन तुजवरी॥ ॥३॥
तू माझा प्राण जिवाचा आवडता । तुज मी तत्वता न विसंबे ॥४॥
चोखा म्हणे देवा पुरवी माझा लळा । विसंबे दयाळा मजलागी ॥५॥