137.
राहा याचे तळी आनंदे करूनी । मानू नका मनी भय याचे ॥१॥
पाहू किती दिवस पडतो पाऊस । धरीन नि:शेष प्रलयांत ॥२॥
सांगतांचि ऐसे राहाती सकळ । वर्णिताती बळ परस्परे ॥३॥
सौंगडे म्हणती तेव्हा ते समस्त । लावी कीरे हात सकळीक ॥४॥
उगेची श्रमती बालके अज्ञान । ह्मणे नारायण काढा हात ॥५॥
सप्त दीन होती सांगतो योगीद्र । पाहावया इंद्र येता झाला ॥६॥
अद्‍भुत चरित्र पाहून गेली भ्रांत । मेघासी सांगत पुरे करा ॥७॥
नामा ह्मणे इंद्र चित्ती चिंतावला । अपराध घडला समर्थाचा ॥८॥