958.
मग नारदाते पुसे सत्यभामा देवी | विस्मयो माझ्या जीवी अति वाटे ॥१॥
सांडोनिया थोरी देव मुगुटमणी | नाचतो कीर्तनी संतांपुढे ॥२॥
तरी कोणिये जन्माचे काय काय याचे | घेतले नाम्याचे ऋण देवे ॥३॥
एका पुंडलिकाचेनि पांगे येणे हो श्रीरंगे | अह्टावीस युगे उभ्या गेली ॥४॥
न पाहे परतोनी अझुनी पाठिमोरा | न बोले निष्ठुरा वचन कांही ॥५॥
तरी कोण प्रीति देवा कोण्या ऋणानुबंधे | राखितो आनंदे बळिचे दार ॥६॥
विकिला पायिक कायामने वाचा | जाला पांडवांचा वेळाइतु ॥७॥
जे जे जया आवडे ते ते धरोनी रूप | पाववी संकल्प सिद्धी त्यांचे ॥८॥
एकला एकटु एकलेनि जीवे | भक्तांचे करावे सकळ काज ॥९॥
ऐसे भक्त अपार आहेत भूमंडळी | किती लागावळी असेल त्यांची ॥१०॥
म्हणोनि माझ्या जिवी वाटे थोर खंती | स्वामीते शिणविंती युगायुगी ॥११॥
भक्तांचे आवडी त्यजिले वैकुंठभुवन | चित्ती अमृतपान न वाटे गोड ॥१२॥
अखंड आवडे संतांची संगती | बैसोनि एकांती घेती सुख ॥१३॥
ऐसी इही चाळविले वैष्णवी | आमुचे घर गोसादी भुलविले ॥१४॥
त्या सकळांहुनि पढियंता देवा एकु नामा | भक्तिभावे प्रेमा दिधला त्यासी ॥१५॥