3674.
(काला व खेळया संबंधीचे अभंग)
अवघे गोपाळ म्हणती या रे करू काला । काय कोणाची सिदोरी ते पाहो द्या मला ।
नका काही मागे पुढे रे ठेवू खरे च बोला । वंची वंचला तोचि रे येथे भोवंडा त्याला ॥१॥
घेतल्या वाचून झाडा रे नेदी आपुले काही । एका एक ग्वाही बहुत देती मोकळे नाही ।
ताक सांडी येक रे येकरे काला भात भाकरी दही । आले घेतो मध्ये बैसला नाही आणवीत ते ही ॥धृपद॥
एका नाही धीर तांतडी दिल्या सोडोनि मोटा । एक सोडितील गाठी रे एक चालती वाटा ।
एक उभा भार वाहोनि पाहे उगाचि खोटा । एक ते करूनि आराले आता ऐसे चि घाटा ॥२॥
एकी स्थिराविल्या गाई रे एक वळत्या देती । एकाच्या फांकल्या वोढाळा फेरे भोवती घेती ।
एके चाराबोरा गुंतली नाही जीवन चित्ती । एक एका चला म्हणती एक हुंबरी घेती ॥३॥
एकी एके वाटा लाविली भोळी नेणती मुले । आपण घरींच गुंतले माळा नासिली फुले ।
गाठीचे ते सोडू नावडे खाय आइते दिले । सापडले वेठी वोढी रे भार वाहाता मेले ॥४॥
एक ते माया गुंतले घरी बहुत काम । वार्ता ही नाही तयाची तया काही च ठावे ।
जैसे होते शिळे संचित तैसे लागले खावे । हातोहाती गेले वेचुनि मग पडिले ठावे ॥५॥
एकी हाती पायी पटे रे अंगी लाविल्या राखा । एक ते सोलिव बोडके केली सपाट शिखा ।
एक ते आळसी तळी रे वरी वाढिल्या काखा । सिदोरी वाचून बुद्धि रे केला अवघ्या वाखा ॥६॥
तुका म्हणे आता कान्होबा आम्हा वांटोनि द्यावे । आहे नाही आम्हापाशी ते तुज अवघे चि ठावे ।
मोकलिता तुम्ही शरण आम्ही कवणासि जावे । कृपावंते कृपा केली रे पोट भरे तो खावे ॥७॥
अर्थ