2244.
कथाकाळीची मर्यादा सांगतो ते भावे वंदा । प्रीतीने गोविंदा हे चि एक आवडे ॥१॥
टाळ वाद्या गीत नृत्य अंतःकरणे प्रेमभरित । वाणिता तो कीर्त तद्भावने लेखावा ॥धृपद॥
नये अळसे मोडू अंग कथे कानवडे हुंग । हेळणेचा रंग दावी तो चांडाळ ॥२॥
तोंडी विडा माने ताठा थोरपणे धाली गेंठा । चित्त नेदी नामपाठा गोष्टी लावी तो चांडाळ ॥३॥
कथे इच्छी मान दावूनिया थोरपण रजा संकोच न लुगडी सांवरी तो चांडाळा ॥४॥
आपण बैसे बाजेवरी सामान्य हरीच्या दासा धरी । तरि तो मूळावरी वाहिजे निश्चयेसी ॥५॥
येता न करी नमस्कार कर जोडोनिया नम्र । न म्हणविता थोर आणिका खेटी तो चांडाळ ॥६॥
तुका विनवी जना कथे नाणावे अवगुणा । करा नारायणा ॠणी समर्पक भावे ॥७॥

अर्थ :
हरी कथा चालू असताना कसे वागावे याची मर्यादा कशी असते हे मी तुम्हाला सांगतो ते तुम्ही भक्तिभावाने ऐका. तुम्ही त्याप्रमाणे वागा कारण जो या मर्‍यादे प्रमाणे वागेल त्यालाच गोविंद प्रीतीने जवळ घेईल. हरी कथेमध्ये टाळ, वीणा, मृदंग इत्यादी वाद्ये घेऊन अंतकरणात हरी विषयी प्रेम भरून त्याच्या आनंदात गीत गाऊन नुत्य करावे. जो कथेमध्ये हरीची कीर्ति वर्णन करतो तो हरी रूपच आहे असे समजावे. हरिकथा चालू असताना कधीही आळस देऊन अंग मोडू नये आणि आपले ढुंगण वाकडे करू नये. कारण असे केल्याने हरीची हेळणा केल्यासारखे होते आणि तो मनुष्य चांडाळच समजावा लागतो. जो मनुष्य हरी कथेत जेठा घालून बसतो आणि तोंडात विडा धरून मान ताठ करून बसतो, आणि जो हरीच्या नामा कडे चित्त देत नाही, हरी कथेत गप्पागोष्टी करतो तो चांडाळच आहे. कथेमध्ये आपला मान सन्मान व्हावा म्हणुन जो मोठेप