1914.
न राहे क्षण एक वैकुंठी । क्षीरसागरी त्रिपुटी ।
जाय तेथे दाटी । वैष्णवांची धावोनि ॥१॥
भाविक गे माये भोळे गुणाचे । आवडे तयाचे नाम घेता तयासी ॥धृपद॥
जो नातुडे कवणिये परी । तपे दाने व्रते थोरी ।
म्हणता वाचे हरी । राम कृष्ण गोविंदा ॥२॥
चौदा भुवने जया पोटी । तो राहे भक्ताचिये कंठी ।
करूनिया साटी । चित्त प्रेम दोहीची ॥३॥
जया रूप ना आकार । धरी नाना अवतार ।
घेतली हजार । नावे ठेवूनि आपणा ॥४॥
ऐसा भक्तांचा ॠणी । पाहाता आगमी पुराणी ।
नाही तुका म्हणे ध्यानी । तो कीर्तनी नाचतसे ॥५॥

अर्थ :
हा हरी वैकुंठामध्ये व त्याचे क्षयन करण्याचे स्थान म्हणजे शिरसागर येथे एक क्षण भर देखील राहत नाही. जिथे वैष्णवांची दाटी आहे तेथे हा हरी धावत जातो. माझे हे भोळे वैष्णव फार भाविक आहेत आणि फार गुणाचे आहेत आणि हरीचे नाम हे आपल्या मुखाद्वारे घेतात त्या हरीला ही त्यामुळे हे वैष्णव फार आवडतात. जो हरी, तप, दान व्रत इत्यादी थोर साधनांच्या द्वारे ही आकळला जात नाही. तो हरी वाचेने राम कृष्ण हरि गोविंदा असे नाम उच्चारले की सहज प्राप्त होतो. ज्याच्या पोटामध्ये चौदा भुवने आहेत तो भक्तांच्या कंठामध्ये नामरूपाने राहतो. हा हरी भक्तांचे चित्त आणि त्यांचे प्रेम या दोघाची अदलाबदल करून नेहमी भक्तांजवळ राहत असतो. ज्या हरी ला रुप नाही आणि आकार नाही असा हरी भक्तांसाठी विविध प्रकारचे अवतार घेतो. आणि भक्तांचा उद्धार करण्या करता त्याने हजारो नावे स्वतःला ठेवून घेतले आहेत. तुकाराम महाराज म्हणतात हा असा देव भक्तांचा ऋणी आहे याला वेद आणि पुराणांमध्ये पाहिले असता, जो हरी योगी लोकांच�