2951.
राहे उभा वादावादी । तरी फंदी सापडे ॥१॥
लव्हाळ्यासी कोठे बळ । करिल जळ आपुले ॥धृपद॥
कठिणासी बलजोडा । नम्र पीडा देखेना ॥२॥
तुका म्हणे सर्वरसी । मिळे त्यासी गोत ते ॥३॥

अर्थ :
जो नेहमी वादावाद करण्यासाठी उभाच असतो तो कधीना कधी अडचणीत सापडतो. लव्हाळयामध्ये कुठे बळ आहे काय परंतू कितीही पाण्याचा प्रवाह असला तरी त्या पाण्याच्या प्रवाहापुढे ते नम्र होते व पाण्याला आपलेसे करते. जो कोणी वादविवाद करण्यासाठी नेहमी तत्पर असतो त्याला कोणीना कोणी कधी ना कधी त्याच्यासारखा भेटतोच व तो त्याला दु:ख देतोच परंतू जो नम्र आहे तो सर्वांपुढे नम्र असतो त्यामुळे त्याला कधीही दु:ख दिसतच नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, जो सर्वाशी समरस होऊन वागतो त्याचे सर्व जग गणगोत होते.