247.
अवीट हे क्षीर हरी कथा माऊली । सेविता सेविली वैष्णवजनी ॥१॥
अमृत राहिले लाजोनि माघारे । येणे रसे थोरे ब्रम्हानंदे ॥२॥
पतित पातकी पावन पंगती । चतुर्भुज होती देव ऐसे ॥३॥
सर्व सुखे तया मोहोरती ठाया । जेथे दाटणी या वैष्णवांची ॥४॥
निर्गुण हे सोंग धरिले गुणवंत । धरूनिया प्रीत गाय नाचे ॥५॥
तुका म्हणे केली साधन गाळणी । सुलभ कीर्तनी होऊनी ठेला ॥६॥