3713.
(काला)
ब्रम्हादिका न कळे खोळ । ते हे आकळ धरियेली ॥१॥
मोहरी पावा वाहे काठी । धावे पाठी गाईचे ॥धृपद॥
उच्छिष्ट जे न लभे देवा । ते हे सदैवा गोवळ्या ॥२॥
तुका म्हणे जोडी झाली । ते हे माउली आमुची ॥३॥

अर्थ :
ब्रम्हादिकांना ज्याची महिमा कळाली नाही आशा अगम्य स्वरूपाची, दगडी खोळ विठ्ठलाने धारण केली आहे. मोहरा, पावा, काठी घेऊन तो गाईच्या पाठी धावु लागला. जे उष्टे देवांना मिळाले नाही, ते ह्या भाग्यवान गावळ्यांना मिळाले. तुकाराम महाराज म्हणतात, गावळ्यांना ज्या देवाची जोड़ी मिळाली. सांगत लाभली, तोच देव म्हणजे आमची विठू माउली आहे.