3517.
(कवित्वाचा निषेध व त्याचा परिहार)
नाही आइकत तुम्ही माझे बोल । कासया हे फोल उपणू भूस ॥१॥
येसी ते करीन बैसलिया ठाया । तूचि बुझावया जवळी देवा ॥धृपद॥
करावे ते केले सकळ उपाय । आता पाहो काय अझुनि वास ॥२॥
तुका म्हणे आला आज्ञेसी सेवट । होऊनिया नीट पाया पडो ॥३॥

अर्थ :
देवा मी काव्यरुपाने जी काही बडबड करतो ते तुम्ही ऐकतच नाही तर भुस उपणल्यासारखे व्यर्थ बडबड तरी मी कशासाठी करु ? देवा मी असा उपाय करीन की मी स्वत: जागेवर बसून राहील पण तू माझी समजूत काढण्यासाठी माझ्याजवळ येशील. देवा तू माझ्याकडे येशील मला तुझे दर्शन देशील यासाठी मी जेवढे काही उपाय करायचे होते ते सर्व केले आहे परंतू आता यापुढे किती तुझ्या दर्शनाची अपेक्षा पाहावी किती तुझी वाट पाहावी ? तुकाराम महाराज म्हणतात, देवा आता माझ्या अपेक्षा आशाचा शेवट झाला आहे आता मी नीट होऊन तुझ्या पाया पडत आहे आता तरी तुम्ही मला दर्शन दयावे.