3516.
(कवित्वाचा निषेध व त्याचा परिहार)
करू कवित्व काय आता नाही लाज । मज भक्तराज हांसतील ॥१॥
आता आला एका निवाड्याचा दिस । सत्याविण रस विरसला ॥धृपद॥
अनुभवाविण कोण करी पाप । रितेचि संकल्प लाज लावी ॥२॥
तुका म्हणे आता न धरवे धीर । नव्हे जीव स्थिर माझा मज ॥३॥

अर्थ :
देवा मला जर तुझी प्राप्तीच झाली नाही तरी देखील मी तुझे कवित्व करीतच राहीलो तर भक्तराज संत साधू मला हसतील. देवा आता निवाड्याचा दिवस आला आहे एक तर तुझी प्राप्ती किंवा माझ्या देहाचा नाश, कारण जर सत्यच नसेल तर रसाला वीरस पणा येतो. देवा तुझा अनुभवच नाही तर केवळ कवित्व करावे मग असे पाप या पुढे कोण करेल नुसतेच संकल्प करत रहावे हे देखील लाज वाटण्यासारखे आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात आता देवाचा अनुभव मला आल्याशिवाय मला धीर धरवणार नाही आणि देवाची प्राप्ती झाल्याशिवाय माझा जीव स्थिर होणार नाही.