567.
ते सुख सांगता वाचे पडे मौन ।
जाणता ते धन्य गुरूभक्त ॥१॥
झालासे आनंद इंद्रियांचे द्वारी ।
बैसले शेजारी चैतन्याचे ॥२॥
घट हा बुडावा जैसा डोहा-आत ।
न फुटता ओतप्रोत पाणी ॥३॥
बहिणी म्हणे तैसे झाले माझे मना ।
तुकाराम खुणा ओळखी त्या ॥४॥