105.
श्रवणमात्रे जळती पापाचे पर्वत । ऐके ब्रह्मगीत शूक ह्मणे ॥१॥
धरूनि विश्वास करी जो पठण । तरेल तो जाण भवसिंधू ॥२॥
आपण तरेल नव्हे हे नवल । कुळे उद्धरील सप्तही तो ॥३॥
एकेक अक्षर निर्दळील महा पाप । करा याचा जप शौनक हो ॥४॥
नाम घेता धांवे अनवाणी पाय । कोमळ ह्लदय कृष्णाजीचे ॥५॥
न विचारिता याति कुळ अमंगळ । न पाहे काळ वेळ धांव घेई ॥६॥
शरणागता नेदी काळाचिये हाती । नामा ह्मणे चित्ती दृढ धरा ॥७॥