75.
गोवळी होते राखणाईंत ।
ते ते म्हणती झाला घात ।
गाई बुजल्या अकस्मात ।
पडणपात त्या झाला ॥१॥
मग ते आले पायवाटा ।
पाहाती गाई तव सुभटा ।
वत्से पान्हा घेती घटघटा ।
पूर लोटले क्षीराचिया ।
नेणो क्षीरसिंधु सोहळा ।
पाहो आपा कृष्ण लीला ।
तेणे क्षिराचीया सुकाळा ।
केले वत्सा आणि गौळीया ॥३॥
ऐसा झाला संध्याकाळ ।
तव पातले गौळणींचे मेळ ।
सांजवाणी दुडिया घेऊनी सकळ ।
करित गायने सुस्वरे ॥४॥
गौळी म्हणती पिंजल्या गाई ।
गोंविद म्हणे दोहा त्याही ।
आजि दुधाची उणेंचि नाही ।
न पुरती पात्रे तैसिचि क्षीरे ॥५॥
गोवळ आपुलालिये घरी ।
रात्री वसती सुखशेजारी ।
दिवसा जाती वनांतरी ।
वत्सापाठी हरिसंगे ॥६॥
निळा म्हणे चतुरानन ।
आला गोवत्से घेऊन ।
म्हणे नेण्ता महिमान ।
चुकी झाली क्षमा कीजे ॥७॥