76.
तव ते आधिले मागिले गोपाळ ।
सारिखेचि धैर्य वीर्य प्रताप बळ ।
हे देखोनिया विस्मित सकळ ।
म्हणती व्दिविध कैसेनि हे झाले ॥१॥
तैसेचि वत्से दोनी दोनी ।
एकएक गाईलागुनी ।
सुखे पिऊ देती स्तनी ।
आणि दुभती वोरसोनी यथेष्ट ॥२॥
तव ते असमाई गोठी ।
होती अघासुराचे पोटी ।
तेचि सांगती वडिला वोटी ।
म्हणती नवल वितले ॥३॥
आणि आम्हा अवघिया वनी ।
घातले होते सर्पे वदनी ।
मागे होता सारंगपाणी ।
तेणे तो चिरुनी टाकिला ॥४॥
मग वत्से आणि गोवळ ।
आम्ही बाहेरी पडिलो सकळ ।
त्याचे पहाहो करवाळ ।
रक्ते पूर वाहती ॥५॥
नवल ते ऐकोनि कानी ।
लोक चालिले पहावया नयनी ।
तव ते पडिले वाळोनी ।
गंगाओघा सारिखे ॥६॥
ये गोष्टीसी झाले वर्ष ।
गोवळांवाटे एकचि निमिष ।
निळा म्हणे सेविले शेष ।
तेणे सर्वदा समाधी ॥७॥