पुर्वजन्मी पाप केले
97.
पुर्वजन्मी पाप केले ते हे बहु विस्तारिले । विषयसुख नाशिवंत सेविता तिमिर कोंदले ।
चौऱ्यांशी लक्ष योनि फिरता दु:ख भोगिले । ज्ञान दृष्टी हारपली दोन्ही नेत्र आंधळे ॥१॥
धर्म जागो सदैवांचा जे बा परउपकारी । आंधळ्या दृष्टी देतो त्याचे नाम मी उच्चारी ॥२॥
संसार दु:खमुळ चहूंकडे इंगळ । विश्रांती नाही कोठे रात्र दिवस तळमळ ।
कामक्रोध लोभशुनी पाठी लागली ओढाळ । कवणा मी शरण जाऊ आता दृष्टी देईल निर्मळ ॥३॥
मातापिता बंधु बहिणी कोणी न पवती निर्वाणी । इष्ट मित्र-स्वजनसखे हे तो सुखाची मांडणी ।
एकला मी दु:ख भोगी कुंभपाक जाचणी । तेथे कोणी सोडविना एका सद्गुरुवांचुनि ॥४॥
साधुसंत मायबाप तिही केले कृपादान । पंढरिये यात्रे नेले घडले चंद्रभागे स्नान ।
पुंडलिके वैद्यराजे पूर्वी सधिले साधन । वैकुंठीचे मूळमीठ डोळा घातले ते अंजन ॥५॥
कृष्णांजन एकवेळा डोळा घालिता अढळ । तिमिर दु:ख गेले फिटले भ्रांतीपडळ ।
श्रीगुरुनिवृत्तिराये मार्ग दाविला सोज्वळ । बापरखुमादेवीवरु विठ्ठल दीनाचा दयाळ ॥६॥