161.
देहाचेनि दीपके पाहे जो सभोवते ।
तव अवचिते तेचि ध्यान केले ॥
निराकारीची वस्तु आकारा आणिली ।
कृष्णी कृष्ण केली सकळ सृष्टी ॥
लय गेले ध्यानी ध्यान गेले उन्मनी ।
नित्य हरिपर्वणी सर्वारूपे ॥
आनंद सोहळा हरिरूपी आवडी ।
कृष्ण अर्धघडी न सोडी आम्हा ॥
बापरखुमादेविवरू विठ्ठल अभये ।
भयांचे पै भय हरपे कृष्णी ॥५॥

अर्थ :
देहाला दिपक करुन सभोवताली पाहु लागला तेंव्हा त्याला अवचित ध्यान लाभले. व त्या ध्यानात त्याला निराकार ब्रह्म दिसले जे कृष्णाने कृष्ण होऊन विश्वरुपाने आकाराला आणले. ती समाधी अवस्था प्राप्त झाल्याने ते ध्यान ही गेले व तो उन्मनी अवस्थेत गेला. व नित्य त्या हरिपर्वणीला भोगु लागला. असा तो हरिरुपी आनंद सोहळा त्याला आवडला व त्या कृष्णाने अर्धघडी ही तिथे संगत सोडली नाही. असे अभय त्या रखुमाईच्या पतीने व माझ्या पित्याने दिल्याने भयाचे भयच निवृत झाले असे माऊली सांगतात.