2600.
स्तवूनिया नरा । केला आयुष्याचा मातारा ॥१॥
नारायणचिया लोपे । घडली अवघीच पापे ॥धृपद॥
जीव ज्याचे दान । त्याचा खंडूनिया मान ॥२॥
तुका म्हणे वाणी । आइके त्या दोष कानी ॥३॥

अर्थ :
माणसाने माणसाची स्तुती करून आपल्या आयुष्याचा मातेरा केलेला असतो. एक नारायणाचा विसर पडला की त्यामुळे सर्व पापेच आपोआप घडतात. अहो ज्याने आपल्याला जीवाचे महत्त्व दिले त्याच नारायणाचा विसर पाडून त्याचा अवमान करू नये. तुकाराम महाराज म्हणतात वाणीने मनुष्याचे वर्णन केले आणि कानाने मनुष्याचे वर्णन ऐकले तर त्या दोघानाही पापच लागते दोषच लागतो.