2217.
आम्ही हरीचे सवंगडे जुने ठायीचे वेडे बागडे । हाती धरुनी कडे पाठीसवे वागविलो ॥१॥
म्हणोनि भिन्न भेद नाही । देवा आम्हा एकदेही । नाही जालो कही । एका एक वेगळे ॥धृपद॥
निद्रा करिता होतो पायी । सवे चि लंका घेतली तई । वान्नरे गोवळ गाई । सवे चारित फिरतसो ॥२॥
आम्हा नामाचे चिंतन । राम कृष्ण नारायण । तुका म्हणे क्षण खाता जेविता न विसंबो ॥३॥

अर्थ :
आम्ही हरीचे वेडेबागळे अगदी जवळचे जुने सवंगडी आहोत. आम्ही एकमेकांना कधी हाताला धरून कधी कडेवर तर कधी पाठीवर वागविले आहे. म्हणूनच देव आणि आम्ही वेगवेगळे नाही तर आम्ही एकच आहोत एवढेच नाही तर आम्ही देहाने देखील एकच आहोत. आम्ही केव्हाही वेगवेगळे झालोच नाहीत. क्षीरसागरामध्ये हा हरी निद्रा करत असताना आम्ही त्याच्या पायाजवळ शेष आणि गरुड रुपाने होतो आणि राम रुपात असताना भगवान रामाबरोबरच राहून आम्ही लंका ही ताब्यात घेतली होती. त्यावेळी आम्ही वानार रूपात होतो आणि गोकुळामध्ये भगवान श्रीकृष्ण बरोबर आम्ही गोपाळ रूपाने भगवंता बरोबर गाई चारत फिरत होतो. तुकाराम महाराज म्हणतात यामुळेच आम्ही राम कृष्ण नारायण या नामाचे चिंतन करत असतो. त्यामुळेच आम्ही हरीला खाताना जेवताना एक क्षण भर देखील विसरत नाहीत.