1442.
चोरा ओढोनिया नेईजे जे शुळी | चालता पाउली मृत्यु जैसा ॥१॥
तैसी परी मज जाली नारायणा | दिवसेंदिवस उणा होत असे ॥२॥
वृक्षाचिये मुळी घालिता कुन्हाडी | वेंचे तैसी घडी आयुष्याची ॥३॥
नामा म्हणे हेंही लहरीचे जळ | आटत सकळ भानुतेजे ॥४॥