1284.
राही रखुमाई सत्यभामा माता | सिकवा वो कांता बहुता परी ॥१॥
संत सनकादिक साक्ष हे सकळ | येणे माझे बाळ चाळविले ॥२॥
हा काय आमुचा धनी की गोसावी | नाही ते शिकवी लेकुरासी ॥३॥
जाला देव तरी पडो याच्या पाया | मैदावे केलिया भले नव्हे ॥४॥
भीड तुटलिया नेईन चोघा चारी | होईल समसरी यांची मज ॥५॥
देव कांही आम्ही नसति ऐकिले | परी नाही देखिले ऐसे कोठे ॥६॥
दर्शनेंचि जेथे जीवित्वाची हानी | नाठवे परतोनि घराचार ॥७॥
कैची वो पंढरी मी वो काय जाणे | याच्या पुत्रपणे देखियेली ॥८॥
या देवासी भेटी जन्ममरण तुटी | मावळली गोष्टी संसाराची ॥ ९ |तुम्ही अवघ्याजणी जीवाच्या सांगातिणी | पुसा याचे मनी काय आहे ॥१०॥
देऊनिया नामा मज लावा वाटे | गोणाई म्हणे वोखटे न करा देवा ॥११॥