1282.
वाचेचेनि बळे दोलसी आगळे | मर्यादे वेगळे वायांविण ॥१॥
भ्रमलिस आरजे न पाहसी आपणाकडे | धारिष्ट केवढे पाहे तुझे ॥२॥
नेई आपला नामा काय चाड आम्हा | जरी आहे तुज भ्रम ममत्वाचा ॥३॥
पाहे पा पूर्वीचा कवणिये जन्मींचा | नकळे तुझा याचा ऋणानुंबंध ॥४॥
तो सरला की उरला विचारी आपुला | हा तुज अंतरला कवण्या गुणे ॥५॥
येणे सांडिला संसार वेव्हार लौकिक | अविद्या अहंभाविक दोन्ही नाही ॥६॥
हा प्रपंचावेगळा नकळे यांची लीला | लागलासे डोळा प्रेममुद्रा ॥७॥
ऐसी याची स्थिति देखोनिया डोळा | मज का वेळोदेळा छळितेसी ॥८॥
जाणसी त्या परी बुझावी बो याते | जेणे सुखे तूंते ओळखिला ॥९॥
याचेनि संसार चालविन म्हणोनी | ऐसी भ्रांती मनी धरिली वाया ॥१०॥
नामा अंतरी निमाला आत्मा असे उरला | तरंग निमाला जेवी जळी ॥११॥