2515.
विचारिले आधी आपुल्या मानसी । वांचो येथे कैसी कोण्या द्वारे ॥१॥
तव जाला साह्य हृदयनिवासी । बुद्धी दिली ऐसी नास नाही ॥धृपद॥
उद्वेगाचे होतो पडिलो समुद्री । कोण रीती तीरी पाविजेल ॥२॥
तुका म्हणे दुःखे आला आयुर्भाव । जाला बहु जीव कासावीस ॥३॥

अर्थ :
या संसारांमधून तरून जाण्यासाठी कोणत्या उपायाने कोणता उपाय करावा लागेल याचा विचार आम्ही प्रथमच आमच्या मनात केला आहे. त्यावेळी आम्हाला आमच्या हृदही निवासी असलेला देव साह्य झाला आणि त्याने आम्हाला अविनाशी अशी आत्मबुध्दी दिली. आम्ही इतके दिवस संसार समुद्राच्या दुखात पडलो होतो हा संसार समुद्र कसा तरुन जावा या विषयी आम्ही विचार करीत होतो तुकाराम महाराज म्हणतात माझे आता पर्यंतचे आयुष्य संसार दुःखाने खूप दुःखी झाले होते त्यामुळे माझा जीव कासावीस झाला होता.