2516.
आपुले वेचूनि खोडा घाली पाव । ऐसे तो हा जीव हीनबुद्धी ॥१॥
विषयांच्या संगे आयुष्याचा नास । पडियेले ओस स्वहितांचे ॥धृपद॥
भुलल्यांचे अंग आपणा पारिखे । छंदाच सारिखे वर्ततसे ॥२॥
तुका म्हणे दुःख उमटे परिणामी । लंपटासी कामी रतलिया ॥३॥

अर्थ :
मूर्ख मनुष्य आपला वेळ आणि पैसा खर्च करून दुःखाच्या खोड्यात आपला पाय घालतो असा हा हिन बुद्धीचा जीव आहे. विषयाच्या संगतीत राहून आयुष्याचा नाश करून घेतो आणि स्वहिताच्या बाबतीत तो ओस राहिलेला असतो. विषयामध्ये भुललेले शरीर हे त्या विषया सारखेच वर्तन करत असते त्याला देहाची देखील शुद्ध राहत नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात विषय लंपट असलेल्या मनुष्याला आणि कामवासनेत रत झालेल्या मनुष्याला परिणामी दुःखच भोगावे लागते.