590.
कपाळी कपाळ लावी चुंबी रडे| आक्रंदोनी पडे पृथ्वीवरी ॥१॥
आवडीचे चिन्ह सांगवेना वाचे| जाणावे जयांचे त्यांचे त्यांनी ॥२॥
मानेवरी मान टाकूनि राहिली| वाचाही खुंटली बोलवेना ॥३॥
आम्ही तुजविण न राहू क्षणभरी| उदास न करी चित्त आता ॥४॥
नामा म्हणे मृगजन्म त्यांचा खरा| लक्षिता विचारा ज्ञानी बहु ॥५॥