2547.
अहं सोहं वृक्षा तो निघाला वोहं । याचा शेंडा नाही मा कोठे कोहं ॥१॥
कान्होबा उघद माझेंकोडें । बोल बोलती साबडे । अर्थ करे का रे निवाडे ॥२॥
वृक्ष जाहला मन पवन । वृक्ष तो सहजचि हवन । वृक्षें वेधले चराचर गहन रे ॥३॥
वृक्षे भेदिले आकाश । एका जनार्दनी निरवकाश । वृक्षचि जाहला अलक्ष रे ॥४॥