3231. संत तुकाराम महाराज म्हणतात — एक म्हातारी सासू पंढरपूरला जाण्यास निघते आणि सूनबाईला सांगते, “अगं, दूध-दही वाया घालवू नकोस” (१); ती पंढरपूरला निघाली पण वेशीपासूनच परत घरी आली (धृपद); घरी येऊन ती पुन्हा सांगते — “अगं बाळे, नीट ऐक, जात्याचे फुटके पाळे जपून ठेव” (२); “मी हाताने केलेला कलवड (गोवऱ्यांचा गोळा) आहे, तो माझ्याशिवाय फोडू नकोस” (३); “खिरीसाठी ठेवलेले भांडे (वळवटक्षीर) आहे, त्याचे लिंपन मी केले आहे, तेही माझ्यावाचून उघडू नकोस” (४); “उखळ-मुसळ, जाते — यांतच माझे मन गुंतले आहे” (५); “कोणी भिक्षुक घरी आला तर सांग की मी पंढरपूरला गेले आहे” (६); “जेवण मोजून दे, जास्त घालू नकोस” (७); तेव्हा सून म्हणते — “तुम्ही सुखाने यात्रेला जा, हे फार चांगले आहे” (८); “तुमचे खरे हित साधा आणि मागील सर्व आशा सोडा” (९); सूनबाईचे हे वचन ऐकून सासूच्या मनात विचार सुरू होतो (१०); ती मनात म्हणते — “ही सवतीसारखी (चतुराईने) मला पाठवत आहे, मला जाऊच नये असे वाटते” (११); “आता कशाला यात्रेला जाऊ? तिथे जाऊन काय पाहायचे?” (१२); “माझी मुले, घर, संसार — हेच माझे पंढरपूर आहे” (१३); तुकाराम महाराज म्हणतात — असे लोक मायेने पूर्णपणे गुंतलेले असतात (१४).