4059.
का हो माझा मानियेला भार । ऐसा तव दिसतसे फार । अनंत पावविली उद्धार । नव्हेचि थार मज शेवटी ॥१॥
पाप बळिवंत गाढे । तुजही राहो शकते पुढे । मागील काही राहिले ओढे । नवल कोडे देखियेले ॥२॥
काय मानिती संतजन । तुमचे हीनत्व वचन । की वृद्ध जाला नारायण । न चले पण आधील तो ॥३॥
आता न करावी चोरी । बहुत न धरावे दुरी । पडदा काय घरच्या घरी । धरिले दुरी तेव्हा धरिले ॥४॥
नको चाळवू अनंता । कासया होतोसि नेणता । काय तू नाही धरीत सत्ता । तुका म्हणे आता होई प्रगट ॥५॥

अर्थ :
संत तुकाराम महाराज म्हणतात — “हे देवा, माझा भार तुला जड वाटतो काय? तुला असे वाटत असेल तर ते आश्चर्य आहे, कारण तू अनंत लोकांचा उद्धार केला आहेस, मग माझ्याबाबतीत शेवटी थांबशील असे नाही” (१); “माझे पाप फार बळकट आणि गाढ आहे, कदाचित ते तुझ्याही पुढे अडथळा आणेल असे वाटते; मागील काही वासना अजून ओढ देत आहेत, हे एक नवलच आहे” (२); “संतजन काय म्हणतील — की तुझी कृपा कमी झाली आहे? की नारायण वृद्ध झाला आहे आणि पूर्वीसारखा समर्थ नाही?” (३); “आता माझ्यापासून दूर राहू नकोस, फार अंतर ठेवू नकोस; घरचाच असल्यावर पडदा कशाला? जे दूर ठेवले तेच दूर राहते” (४); “हे अनंता, मला असे चाळवू नकोस, अनभिज्ञासारखा वागू नकोस; तुझ्याजवळ सत्ता नाही का? तुकाराम म्हणतात — आता प्रकट हो” (५).