3710.
आंधळा ३७१० ते ३७१२

मार्ग बहु असती परी तयांची न येकळे गती । म्हणोनि पडियेलों माया मोहभ्रांती । =तेणे मी जाहलों अंध कोण धरील चित्ती । मारितों हांका मोठ्याने अहो उदार श्रीगुरुमूर्ति ॥१॥ धांव धांव श्रीगुरुराया काढी देउनी हात । बुडतसेभवनदीमाजी न कळे अंत । शिण बहु मजजाहला श्रमलों पाहत पाहत । यांतुनी सोडी वेगींतुम्हां श्रीगुरु समर्थ ॥२॥ वाटे आडवाट दरीदरकुटे यांमाजी गुंतले । कन्या पुत्र स्त्रीधन हे वरपडिलें जाळं । कवण उगवील कवणा शरण । जाऊ ते न कळे । करितो चिंता हृदयी तंव श्रीगुरुभेटले ॥३॥ मार्ग हा दाविला जेथे नाही गोंवागुंती । श्रीगुरु प्रसन्न जाहले निवारली अवघी भ्रांती । एका शरण जनार्दनी जाहली संतोषवृत्ती । अंधपण । फिटले निवारली पुनरावृत्ती ॥४॥